Murder mystery, not very engrossing. ( )

I accidently skipped ahead in the series but this book worked great as a stand-alone. Lots of good twists and turns in this book. I can't wait to go back and fill in the gaps in the series and get some more of the backstory. ( )

Synopsis:

Back to the LAPD, Harry Bosch is now working with the Open-Unsolved Unit. All of a sudden, a serial-killer is caught by chance, and he's going to cooperate with the LAPD by pleading guilty to some murders in order to avoid capital punishment. One of these cases has been haunting Bosch since he began the investigations back in the early 90's, and he will now face the murderer he had been seeking for years.

Personal Opinion:

That's what I call a page-turner! Beautifully written, fast-paced and intriguing thriller by Michael Connelly, featuring his star character Harry Bosch. It's been my first Bosch story and I'm looking for more, as it's been a pleasant read.

The plot is so interesting that you can't help but keep reading, the book being suspenseful from beginning to end. Don't expect the classic detective story, though; there's action, but the case is approached from a procedural perspective.

The book turns out to be a kind of disclosure of the relations between politics, power and money. It is also a permanent debate between what's just and what's unjust (Bosch is constantly involved in a self-dispute about it). Actually, our main character shows his reflective personality by pondering over what he reckons is to be a detective.

On the other hand, the story presents a rather classical stage for noir novels, but I'd say that Connelly does a good job describing the places and the environments of downtown LA, Hollywood and the surroundings of Echo Park.

All in all, I just can say that I really enjoyed my first "Bosch experience" and that I highly recommend this novel to anyone looking for good detective stuff. Henceforth: ( )

Dit is het negende werk van Connelly dat ik heb gelezen. Echo Park heet de zoveelste misdaadpuzzel die wordt opgelost door de intelligente en vasthoudende detective Harry Bosch, enfant terrible van de LAPD. Bosch lijkt nog altijd meer vijanden dan vrienden te hebben in het korps , met name in de hogere echelons, maar met de hulp van FBI-agente annex partime-geliefde Rachel Walling weet hij ze allemaal buiten spel te zetten. Een dertien jaar oude moordzaak lost hij via omwegen eindelijk op, waarbij hij en passant een seriemoordenaar uitschakelt.

In tegenstelling tot eerdere thrillers van Connelly die ik las, kon dit boek mij niet bijzonder bekoren. Dat heeft waarschijnlijk weinig te maken met de kwaliteit van "Echo Park" in vergelijking met eerdere Harry Bosch-thrillers. Het verhaal is gecompliceerd en spannend genoeg om het boek in in adem uit te lezen. De vlotte stijl draagt daar verder het hare aan bij. Maar of er veel van zal beklijven is maar de vraag. Na een aantal boeken van Connelly te hebben gelezen, raak ik me steeds meer bewust van de keerzijde van het succes. Ik begin me steeds meer te ergeren aan het dertien-in-een-dozijn-gehalte van deze thrillers, ook al zijn ze alle dertien beslist niet slecht. Maar het valt me op dat Bosch wel erg vaak tegen medeplichtigen uit het politiekorps aanloopt. De corruptie van de LAPD heeft in de Bosch-reeks karikaturale vormen aangenomen. Even karikaturaal is de plaaggeest Irvin Irving, die in elk verhaal zijn intentie om de carriere van Bosch zo spoedig mogelijk te vernietigen lijkt te moeten ventileren, zonder dat daar ook maar iets van terecht komt. En dan de fletsheid van de overige karakters. Van Bosch' collega Kizmin Rider weet ik inmiddels dat ze Lesbisch is, maar meer dan een naam en een seksuele geaardheid kleeft er nog niet aan dit personage, dat toch bijna in elk Bosch-verhaal een rol speelt en bovendien in "Echo Park" bijna het loodje legt dankzij de obsessies van Harry Bosch. Maar ook de grote speurneus zelf is weinig meer dan wat je van grote speurneuzen in de Amerikaanse grote stad verwacht. Een eenling met lost-vastrelaties en een ongezonde voorliefde voor sterke drank en sigaretten, die in de weinige misdaadvrije momenten van zijn leven graag een oude Jazzplaat draait. In dit opzicht lijkt Connelly het beproefde recept van Raymond Chandler telkenmale op te dissen en dit kan zo nog wel even door gaan.

Maar hier loopt mijn kritiek tegelijk ook tegen haar grenzen aan, want is het niet een beetje onzinnig om een detective-verhaal af te kraken omdat het zoveel op een detective-verhaal lijkt? Conclusie: ja, hardboiled crime fiction lijkt in goede handen te zijn bij Connelly. Nee, dit genre verdient meer diepgang en stilistisch kunnen, of wordt door mij als genre voorlopig genegeerd. ( )

Read such great reviews of the Bosch series, but this cold case left me cold. The FBI profiler was just too quick to jump on the odd name of the killer, and Harry was just too quick to jump to conclusions. ( )